Je omgeving zegt het vaak

 Je omgeving zegt het vaak:

“Wat knap hoe je alles doet.”
“Je hebt het zo goed voor elkaar.”
“Je bent zo sterk.”

En ja… je glimlacht. Je knikt. Je zegt “dankjewel.”
Maar vanbinnen voelt het anders, niet omdat je ondankbaar bent maar omdat die woorden je niet écht raken.
Want ze zien maar een deel van jou. Het deel dat doorgaat. Functioneert. Presteert.

Wat ze niet zien is dit:
– Dat je ’s nachts ligt te piekeren en maar niet in slaap komt
– Dat je hoofd zo vol is dat stilte soms benauwend voelt
– Dat je je zo vaak afvraagt: “Wat voel ík eigenlijk?”
– Dat je zo goed geworden bent in zorgen voor anderen,
dat je vergeten bent hoe je voor jezelf zorgt

 En ergens hoop je dat iemand het opmerkt. Niet omdat je zielig bent maar omdat je verlangt naar écht gezien worden. Zonder masker. Zonder rol.

Lieve jij,
Je hoeft je niet altijd groot te houden.
Je mag moe zijn, verdrietig, in de war.
Je mag twijfelen, je mag niks weten, je mag gewoon even zijn.

Sterk zijn betekent niet dat je alles alleen moet dragen, sterk zijn betekent soms juist:
Toestaan dat je gedragen wordt.
Door een ander.
Door het leven.
Door de zachtheid in jezelf die je zo lang hebt weggeduwd.