Iedereen ziet een sterke vrouw
Iedereen ziet een sterke vrouw.
Iemand die alles onder controle lijkt te hebben.Die haar zaken op orde heeft.
Die lacht op het juiste moment,
zich verantwoordelijk voelt,
zorgt voor anderen,
doorgaat waar een ander misschien zou instorten.
Ze bewonderen je.
“Wat knap hoe je het allemaal doet.”
“Je bent echt een doorzetter.”
“Je bent zo sterk.”
En jij glimlacht. Je knikt. Je zegt “dankjewel.”
Want wat moet je anders?
Je bent eraan gewend geraakt om dit deel van jezelf te laten zien.
Het deel dat functioneert. Dat ‘goed gaat’.
Maar wat niemand ziet…
Is hoe vaak jij ’s nachts wakker ligt.
Hoe je hoofd blijft draaien, scenario’s herhaalt, zorgen blijft herkauwen.
Hoe moe je bent van het altijd ‘aan’ staan.
Hoe je verlangt naar rust, maar niet meer weet hoe dat voelt.
Niemand ziet de momenten waarop je je afvraagt:
“Wat voel Ćk eigenlijk?”
“Wat wil ik eigenlijk?”
Je bent zó goed geworden in afstemmen op de ander,
dat je jezelf ergens bent kwijtgeraakt.
En misschien heb je het niet eens door gehad.
Omdat je gewoon doorging.
Omdat je dacht dat het zo hoorde.
Maar ergens… diep vanbinnen…
is dat lege gevoel.
Die stille hunkering om zelf ook gezien te worden.
Niet om wat je allemaal doet. Niet om hoe goed je het volhoudt.
Maar gewoon om wie je bƩnt.
Je hoeft niet alles alleen te dragen.
Je hoeft het niet altijd vol te houden.
Je mag leunen.
Je mag voelen.
Je mag moe zijn, verdrietig zijn, twijfelen.
Je mag ook even niets weten.
Sterk zijn betekent niet dat je jezelf moet wegcijferen.
Sterk zijn betekent soms juist:
Toegeven dat het te veel is.
Dat je behoefte hebt aan zachtheid. Aan steun. Aan ademruimte.
Je mag vandaag beginnen.
Met voelen. Met landen.
Met kiezen voor jezelf.
Reacties
Een reactie posten