Iemand schreef

 Hier bevind ik me dan, op de snelweg van rouwende moeders en vaders. Ik loop al 29 jaar over dit pad.

Mijn oudste zoon en zijn vrouw hebben al veel te lang geen contact meer met de familie. Pogingen om contact met hen te leggen leiden tot beledigend gedrag en scheldwoorden die me kapotmaken, dus ik heb het opgegeven.

Heb vijf jaar lang constant gehuild, mijn tranen gedroogd en ben verder gegaan met mijn leven.
Er zijn twee tienerkleinzonen die niet eens weten dat onze familie bestaat.

Mijn oudste dochter heeft zich jarenlang op dezelfde manier afzijdig gehouden, maar lijkt na een paar jaar stilte altijd weer de weg terug te vinden.
Gaat twee tot drie jaar goed, en dan begint het beledigende gedrag en sluit ze zich weer twee tot drie jaar volledig af. Ook zij heeft tijdens die periodes van vervreemding geen contact met de familie.

Vorige week was ze zo wreed en gemeen dat ik, om mijn eigen gezondheid en geestelijke gesteldheid te beschermen, besloten heb om een ​​einde te maken aan deze cyclus.
Ze is 49 en ik verwacht dat er nog jaren van verbaal geweld zullen volgen, en ik word er zelf ook niet jonger op.

Een van mijn dochters staat nog steeds dicht bij me, rouwt diep om het verlies van haar broer en zus, heeft besloten dat ze zo niet verder kan leven en zich van hen beiden afgezonderd.
We lijken de kracht te hebben gevonden om samen sterk te zijn.

Er was nog een dochter die op 7-jarige leeftijd overleed aan een hartafwijking en ik heb me vaak afgevraagd of haar dood iets in hen heeft veranderd toen ze tieners waren.
Mijn jongste dochter was pas 4 toen ze overleed, dus misschien was ze er niet zo diep door geraakt.

Heb geen antwoorden en naarmate de jaren verstrijken, komen er alleen maar meer vragen bij. Het verlies van drie kinderen is verwoestend geweest.
Denk dagelijks aan hen allemaal en vraag me af hoe het met ze gaat en of ze gelukkig zijn, want ik zou niets minder voor ze wensen.

Doe ik mijn best om vrijwilligerswerk te doen, wat me voldoening geeft en me bezig houdt. Ben ook muzikant en doe vrijwilligerswerk tijdens muziekavonden in verzorgingstehuizen en seniorencentra. Breng ouderen naar doktersafspraken, ik naai, wandel met mijn hond en eet gezond.
Denk dat, hoe druk en bevredigend je leven ook is, nachten zwaar blijven.
Mis mijn kinderen en verlang ernaar hun te zien en te horen, weten hoe het met ze gaat.
Verdriet duurt dus al jaren en zal nog wel aanhouden....