Harten Boodschap

 We hebben allemaal ons eigen pad te bewandelen. Zo ook ikzelf. Met tijd en wijle wandel ik relaxed en volledig in de luwte, om op een ander moment volop tegenwind te hebben. Op dit moment wordt er flinke chaos ervaren. De windvlagen en regenbuien wisselen zich af. Denk ik net dat het weer rustiger lijkt te gaan worden, steekt de volgende storm alweer op. Het enige wat ik kan doen op dit moment, is overgeven.

Deze heftige weersomstandigheden zijn ergens januari dit jaar begonnen. Waar ik het ene moment moeizaam overeind kon blijven, kreeg ik het volgende moment in de gaten hóe ik overeind kon blijven. Maar helaas, had ik dit kunstje onder de knie, kwam er weer iets onverwachts van rechts, wat ik niet in de gaten had. En zo bleef ik vallen en opstaan.

Een verwijdering van je eigen kind is zwaar en heftig. Je hebt er geen invloed op, ook al zou je het het liefst willen sturen en controleren. Het is een heftig proces waarin vallen, opstaan, bevechten, overgeven, verdriet, hartenpijn en acceptatie elkaar in sneltempo afwisselen. Ik heb de huidige situatie niet gecreëerd en het enige wat ik kan doen is meebewegen op de flow die zich aandient. Maar het hele proces is nogal dwingend en zeker in deze tijd van zon- én maansverduisteringen voelt het extra zwaar. Het overkomt mij allemaal waardoor het gevoel van 'het door de strot geduwd krijgen' groot is.

"Je kan dit aan!" hoor ik regelmatig van spiri vrienden en connecties of "ook dit gaat weer voorbij" is een uitspraak die ik hoor. Ik weet het maar het gemis, het verdriet en hartenzeer snijden van tijd tot tijd mijn ziel doormidden......