Iemand schreef

 ''Ben vervreemd van mijn volwassen dochter''.

Ik kijk naar deze zin en vraag me af hoe dit is kunnen gebeuren?
Weet dat ik niet de enige ben, veel ouders hebben de geleidelijke achteruitgang van hun relatie met hun kind gevoeld. Toen ik me realiseerde dat ik niet langer het voorrecht had om in haar leven te zijn, brak het me.
Er waren veel tranen, een liefhebbende echtgenoot en een dierbare vriend voor nodig om me hier doorheen te helpen. Zal niet liegen, op sommige dagen ben ik nog steeds aan het rouwen.
Hoe moeilijk het is om het te denken, laat staan ​​om het te schrijven…
Moest mezelf redden van haar en het duistere drama van dit alles.
Om verder te kunnen gaan, van wat er nog over is in mijn leven. Begrijp dat naarmate ik ouder wordt, de tijd vluchtig is en op niemand wacht.
Heb ik nog hoop voor haar en mij?
Ja, meer dan wat dan ook maar wil niet meer dezelfde relatie als toen.....
We zijn allebei zo veel meer waard, met minder neem ik geen genoegen!

Reacties

Populaire posts van deze blog

Open brief aan mijn oudste dochter...

Kraai

Vraag me niet hoe ik altijd lach

Gone with the Wind (1939)

Ekster