Kreeg onlangs een foto

 Kreeg onlangs een foto van mijn zoon toegestuurd, hoewel het me op dat moment niet stoorde, voelde het diep van binnen toch als een mokerslag.

Worstel al meer dan 3 jaar met onze vervreemding en diep van binnen hoopte ik dat mijn zoon rond Kerstmis contact met me zou opnemen.
Dat bleek ijdele hoop, want het gebeurde niet.
Het zien van zijn foto bevestigde alleen maar het feit dat hij geen deel meer uitmaakt van mijn leven, hoewel er tijd is verstreken, kan geen enkele hoeveelheid tijd de pijn wegnemen.
Eén stap vooruit en twee stappen achteruit.
Bij elke feestdag, elke verjaardag, elke Moederdag komen de herinneringen weer boven.
Zonder twijfel het moeilijkste verlies dat ik ooit heb geleden en ooit nog zal meemaken.
Zou me een beetje troost moeten bieden, maar doet het niet.
Hòe ga je verder als je er steeds aan herinnert wordt... 
Dat Schreef iemand.....

Reacties

Populaire posts van deze blog

Open brief aan mijn oudste dochter...

Kraai

Vraag me niet hoe ik altijd lach

Gone with the Wind (1939)

Ekster