Soms overvalt het me

 Soms overvalt het me, dat zachte, onverklaarbare verlangen.

Alsof mijn ziel fluistert over herinneringen die mijn hoofd niet kent.
Ik voel heimwee naar een tijd die nooit de mijne was:
naar oude houten vloeren die kraken onder blote voeten,
naar brieven geschreven met inkt en geduld,
naar stilte die niet leeg was, maar vol aanwezigheid.

Er is iets in die vervlogen sfeer dat mij roept.
Alsof ik ooit daar was, in een ander leven misschien,
waar alles trager ging, dieper voelde, oprechter klonk.
Een plek waar mensen elkaar aankeken zonder haast,
waar de maan meer te zeggen had dan het scherm voor me.

Misschien is het geen verlangen naar vroeger,
maar naar een zuiverheid die ik mis in het nu.
Een wereld waarin mijn hart vanzelf klopte met het ritme van de aarde,
en niet met dat van de klok.

En soms, heel even, vind ik die tijd weer terug,
in de geur van regen op warme stenen,
in een lied dat klinkt alsof ik het al eeuwen ken,
in een blik die me herinnert aan iets wat ik nooit heb meegemaakt.
Alsof mijn ziel gewoon even thuiskomt.