Ik vond mijn ouders te streng

 Ik vond mijn ouders te streng...

Te strikt. Te gesloten. Soms te koud. Ik dacht dat ze mijn dromen verstikten, dat ze niets begrepen van mijn kinderzorgen.
Ik wilde een "ja" vol zachtheid, maar kreeg vaak een "nee" dat klonk als een klap.
En hoe vaak heb ik, huilend in de stilte van mijn kamer, mezelf gezworen:
"Later zal ik alles anders doen."
Maar ja... We groeien op.
We worden zelf ouders.
We kijken naar de kinderen van vandaag, zo vrij, zo verwend, zo kwetsbaar.
Ze hebben schermen, speelgoed, keuzes.
Maar niet altijd houvast.
Een simpele weigering breekt hen.
Een obstakel verlamt hen.
Ze praten met de hele wereld...
maar hebben niemand die hen in de ogen kijkt.
En dan, een klap. We begrijpen het.
We begrijpen dat die "nee" muren waren om ons te beschermen. Dat die strengheid een immense liefde verborg, soms onhandig, maar oprecht. Dat achter hun hardheid angst schuilde...
de angst dat we zwak zouden worden. De angst dat we niet zouden weten hoe we stand moeten houden in een wrede wereld.
Onze ouders waren niet perfect. Maar ze waren er. Stevig als pilaren. Verankerd in waarden, recht in hun stiltes.
En vandaag... kijk ik naar hen met nieuwe ogen. En in een zucht, bijna beschaamd, zeg ik tegen mezelf:
"Dank jullie. Dank jullie dat jullie sterk waren toen ik het niet begreep.
Dank jullie dat jullie volhielden. Want diep van binnen hebben jullie me nooit verhinderd te dromen... Jullie hebben me geleerd te overleven, maar ook te leven." 

Reacties

Populaire posts van deze blog

Open brief aan mijn oudste dochter...

Kraai

Vraag me niet hoe ik altijd lach

Gone with the Wind (1939)

Ekster