Woorden komen, woorden gaan

 Woorden komen, woorden gaan, Wat blijft is wat je hebt bedacht.

Ik geloof dat alles gezegd mag worden. Niet vanuit baldadigheid of provocatie, maar vanuit een diep, rustig besef: woorden zijn slechts bladeren aan de takken van iemands binnenwereld. Ze dwarrelen soms onverwacht op mijn pad, maar ik hoef ze niet op te rapen als ze niet van mij zijn. Wanneer iemand zich uit, of dat nu liefdevol is of scherp, kwetsbaar of hard, dan zie ik vooral de bron waaruit die woorden zijn gegroeid. Ik luister niet om te reageren of mezelf te verdedigen, maar om werkelijk te verstaan. Want zelfs in het onbegrip, in het schurende of het overdrevene, leeft vaak een oude pijn of een nog niet geheelde roep om erkenning.

Ik hoef mezelf niet te beschermen tegen de storm van een ander. Ik ben thuis in wie ik ben, stevig verankerd in de aarde van mijn eigen weten, geworteld in zelfliefde en met het vertrouwen dat wat ik ben niet te wankelen is door de woorden van een ander. Ruzie maakt iemand met zichzelf, niet met mij. En als iemand mij iets wil zeggen wat schuurt, dan kijk ik niet naar de splinters maar naar het hout waaruit het voortkomt.

Je mag mij alles vragen. Je mag alles zeggen. Niet omdat ik alles goedkeur of aanneem, maar omdat ik niets hoef vast te houden wat niet van mij is. Woorden die niet kloppen, glijden van me af zoals regen het stof van bladeren spoelt. Wat niet resoneert, blijft niet plakken. En wat wel binnenkomt, nodig ik uit om mij iets te leren — over mezelf, over de ander, of over wat er tussen ons leeft.

Ik ben niet bang voor het oncomfortabele. Ik weet inmiddels dat wat schuurt vaak iets onthult wat aandacht vraagt. Dat scherpe randjes soms de omtrek zijn van oude wonden, niet van nieuwe vijanden. En als onze paden niet langer in dezelfde richting lopen, dan laat ik de ander gaan met hetzelfde gemak en dezelfde liefde waarmee ik hen heb ontvangen. Zoals bladeren loslaten in de herfst, niet uit afwijzing, maar uit een natuurlijk ritme van verdergaan.

Voor mij is vrijheid geen strijdkreet. Het is geen luide eis om gehoord te worden, maar een stille aanwezigheid. Een innerlijk weten dat mijn waarde niet afhankelijk is van wat jij wel of niet zegt. Dat jouw woorden mij niet hoeven te definiëren. En dat ik zelf de hoeder ben van mijn vrede.

Ik ben niet hier om jou te veranderen. Ik ben hier om heel te blijven. En juist daarom mag alles gezegd worden. Want ik heb geen angst voor jouw waarheid, zolang ik geworteld blijf in het mijne. Jij mag alles zeggen, alles vragen, alles uiten. Niet omdat ik de behoefte heb om te antwoorden of mijn standpunt te delen, maar omdat jouw woorden mij niet kunnen vormen. Ze kunnen slechts een reflectie zijn van jouw eigen reis. En ik nodig je uit om daarin te bewegen, zoals ik ook mijn eigen reis voortzet, stap voor stap, zonder dat het pad van de ander dat van mij bepaalt.

***“Vrijheid is niet: “ik zeg wat ik wil.” Vrijheid is: “ik weet dat jouw woorden mij niet definiëren.”***

Vrijheid in Woorden

Jij mag alles zeggen, alles vragen,
De stilte kent haar eigen kracht.
Woorden komen, woorden gaan,
Wat blijft is wat je hebt bedacht.

Geen oordeel, geen antwoord, geen strijd,
Alleen ruimte om te zijn.
In elke vraag en elke zin,
Ligt een spiegel, groot en klein.