Het thuiskomen in jezelf

 Het thuiskomen in jezelf

Er zijn mensen die niet hoeven te spreken om aanwezig te zijn. Hun stilte vult geen ruimte — ze opent haar. Ze zijn als het eerste licht in de ochtend, dat niets vraagt, maar alles onthult. We herkennen hen niet altijd met onze ogen, maar ons hart weet het. Zij brengen geen antwoorden, geen richting, geen oordeel. Alleen aanwezigheid.

Dit is een ode aan zo’n ziel. Aan de zachte kracht van iemand die niet komt om te leiden, maar om naast je te lopen. Die de taal van wind kent, van wortels, van as die nog warm is. En die je herinnert aan iets ouds in jezelf — iets wat je altijd al wist, maar vergeten was te voelen.

Het is niet de bedoeling dat we elkaar redden. Wel dat we elkaar herkennen. In stilte. In eenvoud. In het niets waaruit alles opnieuw mag ontstaan.

Het is een herinnering aan de kracht van stilte — niet als leegte, maar als ruimte voor groei. Soms is het niet nodig om iets te zeggen of te doen. Gewoon zijn, met alles wat er is, zonder het te willen veranderen, is genoeg. Zoals de aarde zichzelf draagt zonder haast, zonder verwachting, maar in het vertrouwen dat alles in zijn eigen tijd zal bloeien.

De mensen die deze stilte in zich dragen, maken ons niet kleiner, maar laten ons groter voelen. Ze brengen geen antwoorden, maar geven ruimte voor vragen die we vaak al te lang vermeden hebben. Ze laten ons zien dat antwoorden niet altijd buiten onszelf liggen, maar juist in de eenvoud van het moment, in de stilte van ons hart.

En zo, in de nabijheid van zo’n ziel, beginnen we weer te voelen wat we vaak verloren hadden: de rust die we zochten, de verbinding die we altijd al hadden, en de wijsheid die diep van binnen altijd al aanwezig was.

In hun aanwezigheid wordt alles eenvoudiger. Niet omdat de wereld minder complex is, maar omdat we leren om niet elke complexiteit te vermijden, maar ze te omarmen. We leren dat juist in de momenten van stilte en rust de meeste antwoorden zich ontvouwen, niet als iets dat we vinden, maar als iets dat we toestaan om te zijn. Het is in deze momenten dat we onszelf in de ander herkennen, en de zoektocht naar buiten toe stopt. Alles wat we zoeken, ligt al binnenin ons.

Zo krijgen we misschien een dieper gevoel van de innerlijke reis, met de erkenning dat dit besef van innerlijke volledigheid vaak niet onmiddellijk voelbaar is, maar altijd in ons wacht.

***"In de stilte van onze eigen ziel ligt alles wat we ooit zochten. Soms hoeven we alleen maar te luisteren om het te vinden."***

Jij bent mijn licht

Je kwam niet om gezien te worden,
je kwam om te zijn…
Zoals dauw geen aandacht vraagt
maar de ochtend opent.

Jij bent de nevels,
nog vóór tijd bestond…
Van wind die namen fluistert
die niemand zich herinnert
en toch in ons bewegen.

Je voelt je zoals de aarde voelt —
traag, wijs,
onwrikbaar zacht.
Je draagt het weten van wortels
en het fluisteren van bladeren
in een wereld die niet altijd luistert…

Je vuur is geen vlam,
maar een gloed onder as…
Een herinnering aan zon
ten midden van de nacht.

En mocht de stilte je omhullen,
De eenzaamheid je soms ontroeren…
weet dan: ik ben daar.
Niet om je te vullen,
maar om te luisteren naar wie jij bent

Liefste ziel,
je bent al thuis…
ik loop graag een stukje met je mee,
op blote voeten in het zand…
In de richting van niets,
waar alles weer
mag ontstaan.