Berner sennenhond

Grote mensenvriend uit de alpenweiden

De Berner sennenhond, meestal kortweg Berner sennen genoemd, is een geliefd huisdier dat uit de Zwitserse alpenweiden is neergedaald naar baasjes over de hele wereld. Deze grote, sterke hond werd in Zwitserland vooral gebruikt om het vee te hoeden en om de erven van boerenfamilies te beschermen. Tegenwoordig is het vooral een gezinshond, omdat het zachtaardige karakter van deze vriendelijke reuzen ze erg geschikt maakt als gezelschapsdier.

Bekende verschijning

Met zijn herkenbare kleurenpatroon, indrukwekkende gestalte en zachtaardige karakter is de Berner sennenhond een bekende verschijning op boerenerven en op straten door heel Nederland. Ook in de rest van de westerse wereld, met name in de Verenigde Staten en het Verenigd Koninkrijk, zijn veel baasjes te vinden die verslingerd zijn geraakt aan hun Berner sennen. Dat is achteraf een gelukkige uitkomst voor het ras, want nog niet zo lang geleden waren Berner sennens bijna compleet van de aardbodem verdwenen.

Zuidelijke oorsprong

De eerste sporen van de voorouders van de Berner sennen leiden terug tot voorbij de Alpen, naar de streken ten zuiden van Zwitserland. De stamvaders van het ras reisden mee met de Romeinse legioenen, toen ze de door de bergpassen van centraal Europa trokken om hun imperium naar het noorden uit te breiden. Over de precieze herkomst van de Berner sennen uit deze periode aan het begin van onze jaartelling is niet veel bekend. Toch delen deze honden veel van hun eigenschappen met de molos-achtige dieren waar de legionairs dol op waren.

De bergen in

Toen de Romeinen de Alpen passeerden gebruikten de soldaten de grote, stevige voorlopers van de Berner sennen voor allerlei taken. Het bewaken van het vee dat met de legers meetrok was er één van, maar ook als jachthond en vechthond was de dog-achtige molosser geliefd. In de dunbevolkte berggebieden werden legerposten gebouwd om wat nu Zwitserland is onder controle te houden. Zo kwamen lokale boeren in aanraking met de Romeinse honden, en ook zij waren onder de indruk van zijn veelzijdigheid en postuur. Kruisingen vonden in allerlei bergdalen plaats, en zo ontstonden de lijnen die leiden naar de vier Zwitserse sennenrassen die we nu nog kennen.

Een hond voor de sennen

De Zwitserse roots verklaren de naam van de Berner sennen. Toen dit ras eind negentiende eeuw bijna helemaal was verdwenen tussen de vele boerenhonden die het land rijk was, zette een lokale hondenexpert een nieuw fokprogramma op. Dit gebeurde in de buurt van de stad Bern, waar het eerste deel van de naam vandaan komt. Lokaal staan de weides in de bergstreken bekend als ‘sennen’, en zo is deze ‘bergweidehond van Bern’ aan zijn moderne naam gekomen. Om precies te zijn stonden de eerste nieuw gefokte honden bekend als Düirbächler, naar het streekje waar de meeste honden voorkwamen, maar toen in 1908 de eerste rasvereniging werd opgericht werd besloten om de hond officieel tot Berner sennenhund te dopen.

Multifunctionele herdershonden

Op een boerderij is altijd allerlei werk te verrichten; zeker als je in een afgelegen berggebied woont zoals de Zwitsers dat al eeuwen deden. Daarom kwam de veelzijdigheid van de Berner sennenhond en zijn voorlopers ook altijd zo goed van pas in zijn thuisstreek. Berner sennenhonden werden voor van alles ingezet: van het trekken van hondenkarren tot het bewaken van het erf, en van het escorteren van vee naar de markt tot het beschermen van hun baasjes als die met het verdiende geld de lange weg terug naar huis maakten. Toch is het drijven, hoeden en bewaken van kuddes vee de hoofdtaak van de Berner sennen gebleven: een karwei waar ze zich vandaag de dag nog steeds graag op storten als ze de kans krijgen.

Harige huisreuzen

Ondanks de boerenherkomst van het ras zijn vandaag de dag de meeste Berner sennenhonden echte gezins- en gezelschapsdieren, die ondanks hun flinke afmetingen graag als harige huisreuzen met het gezin samen blijven wonen. Dat is natuurlijk ook niet zo verwonderlijk, want er zijn steeds minder boerderijen waar nog kuddes vee hoeven te worden bewaakt en begeleid. Gelukkig is het ras opnieuw van de ondergang gered doordat hun zachtaardige karakter ze tot echte mensenvrienden maakt.

Bron