Regenboog Boodschap

 Terwijl de vertraging langzaam inzet, komt de weerstand naar boven drijven. De weerstand laat zich zien via frustratie, irritatie, ongeduld en gedachten als ‘laat maar, ik doe het zelf wel’. Het is een ophoping van geparkeerde zaken die geen aandacht hebben gekregen, in combinatie met een groeiend gevoel van onmacht en overbelasting, waardoor zelfs kleine dingen ineens te veel lijken en de neiging ontstaat om je terug te trekken of de controle volledig naar je toe te trekken. Maar laat dát nou net niet de bedoeling zijn, lief mens.

Tuurlijk, het is verleidelijk om het stuur weer over te nemen, maar toch mag je in deze fase leren ernaast te zitten en te genieten van de omgeving. Probeer ondertussen het ook meer vanuit je eigen Zijn te bekijken, want zeg nou eerlijk: als de zaken onder jouw hoede zijn, gaan ze dan wel hoe ze moeten gaan, of laat het leven je juist nu zien dat overgave en let things be een veel beter uitgangspunt is?

Richt je aandacht ook eens op je lichaam. Wat merk je daar? Zit er spanning, voelen je spieren stug of vermoeid? En hoe gaat je ademhaling, rustig of opgejaagd? Besef dat je fysieke staat vaak wordt aangestuurd door de drukte in je hoofd. Het is alsof je lichaam voortdurend probeert bij te benen, terwijl je gedachten alle kanten op schieten. Als een kind wat meegesleurd wordt aan de hand van de rennende ouder.

Wanneer de energie om vertraging vraagt, is het aan je hoofd om een stap terug te doen en die rust toe te laten in je lichaam. Laat het rennen, het najagen en het schakelen van het ene naar het andere los.

Blijf bij het Nu. Keer niet langer terug naar Toen en schiet ook niet vooruit naar Straks. Geen van beide draagt je nog of geeft je houvast in dit moment.