Regenboog Boodschap

 Soms fluistert het leven niet in stilte, maar in herinneringen.

In kleuren, smaken en kleine momenten die je hart plotseling lichter maken.
Daar, tussen het speelse en het zoete,
herinner je je iets wat je nooit echt bent kwijtgeraakt:
de eenvoud van zijn, zonder moeten, zonder later.
Want wie even terug durft te voelen,
ontdekt dat vreugde geen bestemming is,
maar een zachte stroom die altijd al in je aanwezig was.
Niet verborgen in verre inzichten,
maar gewoon hier—
in een glimlach, een smaak, een moment van puur genieten.
Misschien is dat wel de diepste wijsheid:
dat het leven niet vraagt om zwaar te worden begrepen,
maar om licht te worden beleefd.
En telkens wanneer je jezelf toestaat om weer even kind te zijn,
open je een deur naar binnen—
waar rust en speelsheid hand in hand gaan,
en waar je ziel zachtjes zegt:
dit is genoeg, dit ben jij. 

Reacties

Populaire posts van deze blog

Open brief aan mijn oudste dochter...

Kraai

Vraag me niet hoe ik altijd lach

Gone with the Wind (1939)

Ekster