Regenboog Boodschap

 Wanneer de avond zakt als een warme sluier over het plein

en de lucht kleurt naar honing en belofte,
voel ik hoe mijn hart begint te zingen
alsof elke ademhaling een gebed is.
Niet het fluisterende soort uit angst geboren,
maar het vurige, dansende gebed
dat opstijgt uit verlangen en vertrouwen.
Een gebed dat beweegt op het ritme van blote voeten
op zonverwarmde stenen.
Er is een plek in mij
waar klokken luiden zonder toren,
waar de zee zacht tegen mijn ziel slaat
en waar elke golf mijn naam kent.
Daar branden kaarsen van hoop
en ruikt de wind naar jasmijn en vergeving.
Ik sluit mijn ogen
en hoor hoe liefde mijn naam roept
niet streng, niet veroordelend,
maar als een uitnodiging tot dans.
Alsof hemel en aarde elkaar raken
precies in het midden van mijn borst.
Daar durf ik te knielen
en tegelijk rechtop te staan.
Daar durf ik te verlangen
zonder schaamte.
Daar wordt passie geen schuld
maar een heilige vlam.
Laat mijn woorden zingen als zomerregen,
laat mijn handen open zijn als het strand bij dageraad.
Want wat ik zoek is geen verre horizon,
maar de zon die in mij opkomt
telkens wanneer ik durf te geloven
dat liefde mij draagt.
En als de nacht valt,
zal ik niet fluisteren uit vrees,
maar zingen uit overgave.
Met heupen die de aarde eren
en een hart dat weet:
Elke stap kan een gebed zijn.
Elke adem een belofte.
En elke ziel
een eiland van licht.