Regenboog Boodschap

 Ik heb geen kaart geraadpleegd,

geen routeplanner gevolgd.
Alleen dat ene innerlijke kompas
dat mij riep in de stilte van de nacht.
Er zijn momenten waarop je niet kunt blijven waar je bent.
Wanneer de muren te klein worden voor je verlangen
en je hart als een motor begint te draaien,
warm, vastberaden, onstuitbaar.
Ik liet het vertrouwde achter
zonder drama, zonder afscheidsspeech.
Soms is liefde geen zachte stoel
maar een lange weg onder een open hemel.
Soms is vertrouwen geen zekerheid
maar kilometers maken in het donker
omdat je weet dat er ergens licht brandt.
De wereld sliep,
maar mijn ziel was wakker.
Elke gedachte werd een stap vooruit,
elke adem een belofte:
ik kom dichterbij.
Niet bij een plaats op de kaart,
maar bij een waarheid in mij.
Bij die ene aanwezigheid
die mij altijd al kende
nog voordat ik mijzelf begreep.
En toen ik eindelijk stil werd van binnen,
merkte ik dat de reis geen afstand had overbrugd
maar weerstand.
Geen steden had doorkruist
maar twijfel.
Wat ik zocht,
bleek geen bestemming buiten mij,
maar een ontmoeting in mijn eigen hart.
Daar stond het al te wachten,
met open armen van rust.
Soms moet je alles in beweging zetten
om te ontdekken
dat liefde nooit ver weg was.