Ode aan de Vrouwen die "Nee" Zeiden

 Ode aan de Vrouwen die "Nee" Zeiden

Waar eindigt jouw koninkrijk van chaos, die hongerige claim?
Wanneer dooft het inferno in jou, die alles verterende vlam?
Mijn "nee" is geen troon voor jou, geen uitnodiging tot geweld,
Mijn vrijheid geen fakkel die jouw waanzin ontsteekt, keer op keer, in dit koude, verbeten veld.

Jij zegt het is mijn schuld, de tranen, het gegil, het geschreeuw,
Dat mijn keuzes jou dwingen, jouw demonen aanwakkeren, terwijl de waarheid bloedt, hier en nu.

De kinderen zien het, de schaduwen op hun tere ziel,
Dat jij ze verliest, hun stemmen verstikt, de wonden die ik voel.

En mocht ik vallen, onder jouw vuist, gebroken en stil,
Zul jij fluisteren: "Zij zocht dit, het was haar wil."

Maar waar eindigt jouw terreur? Waar is de grens van jouw duistere macht?
Jij, die alles op mij werpt, in deze eindeloze nacht.

Verliefd worden was jouw val, niet mijn bevel,
Maar mijn "nee" verbrijzelde jouw spiegel, jouw illusie van een onsterfelijke held.
Steeds opnieuw vraag ik me af, in deze strijd om mijn bestaan:
Waar houdt jouw narcisme op, en begint mijn wedergeboorte, mijn vlucht uit jouw duistere maan?

Mijn keuze werd mijn gevangenschap, een kooi zonder tralies, een ijzeren bal,
Jouw "liefde" was een strop, een wurgende slang, een giftige graal.

Mijn "nee" was de grootste zonde in jouw verdraaide universum,
Omdat ik niet boog voor jou, betaalde ik de prijs, een onmenselijk ultimatum.

Maar waar eindigt het? Waar is de dageraad in zicht?
In jouw koninkrijk was geen tederheid, geen licht, alleen de kilte van de nacht, elke seconde, elk uur, dag en nacht.

Mijn leven was het offer, omdat ik durfde te ademen, te weigeren, te zijn,
Maar mijn stem leeft voort, een storm in de verte, een lied dat nooit zal verstommen, een onblusbaar vuur in de tijd, een baken van hoop, een onuitwisbaar sein.