Ik hou van zacht

 Ik hou van zacht.

Die zin kwam voorbij, ergens op Internet.

Diezelfde ochtend dacht ik aan een weerbaarheidscursus voor mijn zoontje.

Omdat het soms voelt alsof hij wat harder zou moeten worden.

En meteen was daar dat verschil.
Zacht.
Hard.
We noemen gevoelige mensen al snel watjes.
Ze moeten zich niet zo aanstellen.
Het leven is nu eenmaal hard.

En tegelijk zie ik hoe juist die gevoelige mensen alles wat hard is liever mijden.
Ruzie. Woorden die snijden.
Confrontatie.
Geweld.

Ik vind dat geen zwakte.
Ik vind dat mooi.
Want ik hou ook van zacht.

En toch was daar die gedachte:
moet hij niet leren zich te verharden?

Omdat de wereld anders kan zijn.
Omdat gevoelige kinderen snel geraakt worden.
Omdat we bang zijn dat ze kopje-onder gaan.

Alsof het enige antwoord een verharding is.
Dikker. Steviger. Ongevoelig.

Maar dat is niet wat ik bedoel met weerbaarheid.

Diezelfde ochtend stond ik tegen een boom geleund.
Een dikke stam.
Stil. Gewoon zijn.

En daar voelde ik het verschil.
Hard…
of weerbaar.

Hard voelt afgesloten.
Een pantser dat ooit nodig was om te beschermen. Om niet te verdwijnen in deze wereld.

Niet meer voelen.
Niet meer raken.
Niet meer geraakt worden.

Weerbaar voelde anders.
Zoals die boom.
Geworteld.
Verbonden met de aarde.

Niet star.
Maar aanwezig.

Stevig, juist omdat hij voelt.
Omdat hij leeft.
Omdat hij geen schild nodig heeft.

Kracht ontstaat daar.
In contact.
In voelen.

Niet uit wrok of wraak.
Niet uit angst.
Maar uit trouw zijn aan jezelf.

Een holle boom kan er van buiten indrukwekkend uitzien,
maar bij elke windvlaag moet hij vechten om te blijven staan.
Dat kost iets.
En maakt hard.

Een levende boom beweegt mee.
Niet omdat hij zwak is,
maar omdat hij verbonden is.

Dat is de kracht waar ik naar verlang.
Voor mijn kind.
Voor mezelf.
Voor deze wereld.

Zacht.
En stevig tegelijk.

Ik hou van zacht.
Hoe sta jij?