In een rustig dorp

 In een rustig dorp, ver weg van de drukte van de wereld, stond een kleine kudde olifanten op een open stuk land. Een jongen die het dorp bezocht, bleef vol bewondering staan. Wat een magistrale dieren! Groot, krachtig, indrukwekkend – en toch... zo stil, zo tam.

Tot zijn verbazing lieten de olifanten hem dicht naderen. Ze schrokken niet. Integendeel, toen hij zijn hand uitstak, mocht hij zelfs een van hen aanraken. Zachtjes gleed zijn hand langs de ruwe huid van het dier. Er ging een stille kracht van hen uit, iets kalms, iets ouds.

Maar iets viel hem op. Elke olifant had een dun touw om zijn lijf. Geen ketting. Geen hek. Gewoon een touw, vastgemaakt aan een paal in de grond. Dun genoeg om met een enkele ruk te breken – als ze maar zouden willen.

De jongen fronste. Waarom blijven ze dan staan? Hij zocht de eigenaar van het land op en vroeg hem: “Waarom breken de olifanten dat touw niet gewoon? Ze zouden zo weg kunnen lopen.”

De man haalde zijn schouders op. “Toen ze klein waren,” zei hij, “hebben ze het geprobeerd. Keer op keer. Maar toen waren ze nog niet sterk genoeg. Het lukte niet. En op een dag zijn ze gestopt met proberen. Sindsdien denken ze dat het geen zin heeft. Ze weten niet dat ze nu de kracht wél hebben,” zei de man. “Dus blijven ze waar ze zijn.”

Het is opmerkelijk hoe we, net als deze olifanten, soms gevangen blijven in overtuigingen die we als waarheid hebben aanvaard. We stoppen met proberen, omdat we ooit geleerd hebben dat iets niet mogelijk is. En zo blijven we in de oude patronen, zelfs wanneer we al de kracht hebben om te ontsnappen.

Het doet denken aan het verhaal van een verlamde man bij een badhuis in Bethesda. Hij had al achtendertig jaar tevergeefs gewacht op genezing. Er werd verteld dat wanneer het water van de vijver werd verstoord, de eerste die erin sprong genezen zou worden. Maar de man had niemand om hem te helpen, en telkens als hij probeerde het water te bereiken, was er iemand anders die hem voor was.

Toen Jezus hem zag liggen, vroeg Hij: “Wil je gezond worden?” De man antwoordde: “Heer, ik heb niemand die mij in het water helpt wanneer het in beweging komt. Als ik probeer te komen, gaat iemand anders mij voor.”

Jezus antwoordde simpelweg: “Sta op, neem je bed op en wandel.” En onmiddellijk werd de man genezen. Hij stond op, nam zijn bed op en begon te wandelen.

De verlamde man had zich jarenlang laten leiden door de overtuiging dat hij genezen zou worden door de beweging van het water – iets buiten zichzelf. Maar de werkelijke genezing kwam toen hij de kracht in zichzelf ontdekte, door te luisteren naar de woorden van Jezus en op te staan. Zijn genezing kwam niet van een extern teken of magisch ritueel, maar uit zijn eigen keuze om te vertrouwen op de mogelijkheid van verandering.

De olifanten, die ooit vastzaten in het geloof dat ze niet konden ontsnappen, hadden diezelfde kracht in zich. Het was nooit het touw dat hen had vastgehouden, maar hun overtuiging dat ze gebonden waren.

En misschien is dat wel de grootste les van beide verhalen: de kracht om te veranderen zit niet in de omstandigheden, maar in onze bereidheid om te geloven dat we kunnen veranderen. Yes, we can... in de woorden van Barak Obama.

Dit verhaal laat ons zien hoe we soms gevangen kunnen raken in onze eigen onbewuste beperkingen, maar ook hoe we de keuze hebben om los te breken, zodra we ons bewust worden van de kracht die we in ons dragen. Of het nu gaat om een kudde olifanten of een verlamde man, de werkelijke bevrijding komt van binnenuit.

En dat is een hoopvolle boodschap in deze samenleving.... Ook nu zijn er tal van machthebbers die ons willen benevelen, beknevelen en beknotten.... maar dat laten we niet gebeuren... we hebben de les van Bethesda inmiddels wel geleerd, toch? Zo zijn er ook religieuze stromingen die zeggen dat we alleen kunnen genezen als we - in - Jezus geloven. Dat is dezelfde spirituele gevangenis.... we mogen erop vertrouwen - in zijn woorden - dat het mogelijk is om op te staan en te wandelen....