Er is een Lied in mij dat nooit ophoudt

 Er is een Lied in mij dat nooit ophoudt.

Het klinkt zacht als een fluistering in de nacht,
en luid als een roep vanaf de bergen.
Het Lied zegt: je bent niet alleen, je bent nooit vergeten.

Ik heb door woestijnen gelopen en regen gesmaakt,
ik heb de zwaarte van stenen gedragen op mijn hart,
maar telkens weer brak het Licht door,
zoals de zon door een raam dat niemand meer durfde te openen.

Want geloof is niet oud of versleten.
Het is nieuw elke ochtend, fris als dauw,
zoet als honing die je lippen raakt,
en sterk als een vuist die weigert los te laten.

Laat de wereld maar schreeuwen,
laat de chaos maar dansen op haar eigen lawaai.
Ik hou mij vast aan die Ene,
Die mij optilt als ik val,
Die mijn voeten leert springen op een ritme dat niet sterft.

Geloven is durven zingen terwijl de nacht nog donker is.
Geloven is lachen om je tranen,
geloven is weten dat liefde sterker is dan dood.
En in die liefde vind ik rust,
vind ik kracht,
vind ik eeuwig Leven.