Teresa de hagedis
De rups zou langzaam en traag door de aarde kruipen en een spoor van verdriet en teleurstelling achterlaten.
Zijn rupshoofd had alleen maar pessimistische gedachten. "Altijd dit harde, met grind gevulde land binnen slepen, ben ik het meest ongelukkig van de houtbeestjes! Was ze maar mooi, dan zou alles makkelijker zijn"
Ik was verloren in deze gedachten, toen ik een wind boven mijn hoofd voelde. Het was Arthur de kolibrie.
Oh Arthur! Ik ben het zo zat om op aarde te kruipen, ik wilde vliegen, ik wilde licht en elegant zijn zoals jij!
- Hagedis, je bent zo schattig & hebt zo'n schattige springkussen!
Denk je dat ik net als jij kan leren vliegen?
Neem je me mee op je snavel naar een boom zodat ik het kan leren?
Rups, je hebt geen vleugels. Hoe wil je vliegen? je gaat alleen jezelf pijn doen...
- Pijn, dat ben ik, ik heb geen vleugels om te vliegen, ik kan alleen maar kruipen en ik ben de lelijkste insecten!
Ondertussen naderden ze het meer en de vis Dionysus maakte een grote sprong van tevredenheid toen hij zijn twee vrienden zag.
Teresa, Artur, kwamen jullie me bezoeken? Oh! Oh! Ik ben zoo blij .....
- Niets van dat, ik zit hier te jammeren en te slepen, ik ben de meest ongelukkigste van de bosbeestjes! Ahhhhhh! En ook de lelijkste en meest nutteloze!
Teresa, wat is er? Ben jij normaal niet zo? - zei de trieste Dionysus
Ja maar de laatste tijd ben ik moe. Altijd op de grond kruipen, altijd doen alsof ik gelukkig ben, ik wou dat ik anders was! Ik wilde vliegen zoals Arthur, in het water springen zoals jij. Daarom ben ik de meest ongelukkige rupsen!
- Teresa, je bent op weg naar je transformatie, je weet goed, het duurt niet lang, je zult een prachtige en prachtige vlinder zijn, je moet alleen weten hoe je moet wachten!
Geloven jullie dat allemaal? Het is allemaal een leugen die ze ons vertelden, ik zal nooit stoppen met een lelijke rups te zijn! - zei Teresa, in een enorm plateau, terwijl de aarde zich vulde met rups tranen.
Toen gluurde Laura Toupeira door het gat dat de tranen opengingen.
Teresa, ik was zo stil, in mijn ondergrondse nest, toen ik je begon te horen huilen. Luister hier eens naar ! Wat is er aan de hand met deze rupskop ? We moeten weten te wachten, we moeten veel leren, zodat we kunnen transformeren naar onze beste versie, of denk je dat het genoeg is om je vingers te wrijven en poef!
Word je niet zo geweldig en perfect
Uiiii zoveel kop moeten we geven! Kijk mij dan, ik word het beu om ze te geven tijdens mijn ondergrondse wandelingen, maar toch geef ik nooit op en blijf volharden, ik blijf volharden
Teresa begon zich te realiseren dat ze egoïstisch en kinderachtig was.
Ze vond immers zelfs het gemak om op Moeder Aarde te lopen en haar pols te voelen.
Ze wilde alles overhaasten maar ze moest wachten om te transformeren.
En daarvoor moest je leren de beste versie van jezelf te zijn en stoppen met klagen. "Wat een dwaas was hij "!
Na een tijdje werd er een flap flap flap en een beetje giechel gehoord in het bos...
Teresa had zich ontwikkeld tot een prachtige en majestueuze vlinder.
Vanda Furtado Markiezen
Reacties
Een reactie posten