Sterven

 Sterven

De meeste mensen zijn bang voor de dood en voor alle varianten van doodgaan. Je kunt ook innerlijk dood gaan. Het uit zich in angsten omtrent de fysieke gezondheid, angst iets te missen in het leven, controledwang en zo meer. Ook in de spirituele wereld kom je die angsten tegen. Dat uit zich vaak in allerlei bewegingen waarbij de fysieke gezondheid en puurheid voorop staat. Ook uit het zich in dwangmatig allerlei activiteiten aflopen om zich spiritueel te ontwikkelen. Want je moet maakbaar zijn, kunnen groeien en bewustworden, je moet alles kunnen voelen en alles gedaan hebben. En hoewel je ook daadwerkelijk groeien kan van zulke evenementen, is het even vaak een bypass om je eigen sterven niet mee te maken. Je levend te voelen en je te vullen met allerhande belevingen zodat je niet dood hoeft te gaan. Want innerlijk sterven vraagt offers. En die voelen niet fijn. Dan gaat het vooral om wat er niet meer is, niet meer hoeft te zijn en daar gaat strijd aan vooraf. Je wilt je ik, je zelf niet opgeven en alle verhalen die jij jezelf in de loop van je leven hebt toebedeeld. Je houdt je vast aan ideeen van wie je bent, aan overtuigingen en aan bevestigingen van je omgeving, zowel positief als negatief. Keer op keer laat de wereld jou zien wie je zou zijn en alles door je eigen ogen waar genomen. Maar wat als je de schellen van de ogen vallen en je nieuwe waarheid toelaat. Namelijk dat er geen ik is, er geen zelf is, jij geen persoonlijkheid bent, maar een verzameling verhalen, waarmee je je wel of niet identificeert. Hoe belangrijk is dan nog jouw geloof, jouw overtuigingen, jouw lichaam? Wat als je sterven kunt voordat je werkelijk die laatste overgang maakt op deze arde? De meeste mensen zijn bang om te sterven en doen er alles aan om dat te voorkomen, ook het innerlijk sterven. Sommigen echter hebben een hardnekkiger drang naar waarheid, naar truth en komen op een dag aan bij het innerlijk sterven, waarbij je alles kwijt raakt van wat en wie jij dacht dat je was. Dat noemen ze ook vaak wel the dark night of the soul. Voor sommigen duurt dit jaren, voor anderen weken, voor sommigen hun hele leven lang. Maar het is een kans te ontdekken wie je werkelijk bent. Waarbij het zogenaamde ego wegvalt. Ook dat is een verzameling ideeen. Ook de angst voor de fysieke, mentale, psychische, spirituele dood valt weg. Je komt thuis bij wie je werkelijk bent. Van daaruit ontdek je wat het betekent in het nu te leven, in eenheid te zijn, verbonden te zijn en goddelijk te zijn. Jij bent er niet meer. Je bent niets meer en tegelijk alles. De keuzes voor een gezond lichaam of gezonde geest zijn niet meer beladen met angst. Je hoeft niet meer te streven naar het behalen van perfectie. Je hoeft het leven niet meer steeds naar je toe te roepen. Het is er en jij bent het. Doodgaan is dan een deel van het immerdurende natuurlijke proces van vernadering. Niets blijft ooit hetzelfde. Je mist niets wanneer je fysiek lijdt of psychisch kwetsbaar bent. Het is altijd goed zoals het is. Iedere dag sterf je en sta je weer op. Lijden krijgt andere betekenis. Sterven verliest haar dreiging. Dat is wat ik ervaren heb. Je kunt op vele manieren sterven. Je vindt er overgave en ruimte en een anker waarmee je door alle werelden reizen kunt. Deemoedig ben je kleiner geworden en tegelijk zo groots als het bestaan, het leven zelf. In al die spirituele boodschappen van de werelden om ons heen zit een streven, en als je niet uitkijkt een gevangenis waarbij je je ik, je zelf nooit zal zien sterven, totdat je je angsten hebt afgelegd. Er is dan niets meer dat je hoeft te doen. Je bent er al. Niets te behalen of perfectioneren. Alles wat je nodig hebt zit al in jou. Je hoeft alleen maar los te laten. Loslaten wie jij denkt dat je bent. Dan pas, wanneer je gestorven bent, weet je wat leven werkelijk betekent. Je beseft niet dat je je hele leven al oefent om te sterven. Je hoeft het niet meer tegen te houden. Je bent van God.