Titel: “Liefde met Vuile Laarzen”

 Titel: “Liefde met Vuile Laarzen”

Ze zeggen dat je moet mediteren in stilte,
dat je wit moet dragen en wierook moet branden
om dichtbij het goddelijke te komen.
Maar weet je wat?
Soms komt het Licht niet als een engel met een harp,
maar als een stem vol gravel,
een gitaar in een rokerige bar,
en een hart dat durft te breken — en het toch weer opraapt.

Je hoeft geen heilige te zijn
om heilig te leven.
Je hoeft geen vleugels te hebben
om iets of iemand te verheffen.

Liefde — échte liefde —
komt soms met modder op de schoenen,
een kras in de stem,
en tranen die ruiken naar bourbon en spijt.

Maar dat is oké.
Want God — ja, die echte —
houdt niet alleen van koorzang in kathedralen.
Hij luistert ook naar jouw blues,
jouw rock-'n-rollziel,
jouw hartslag die niet netjes in de maat loopt.

En als jij valt?
Dan valt er Iemand met je mee.
Niet om je uit te lachen.
Maar om je op te rapen.
Te zeggen:
“Je bent nog steeds waardig.
Zelfs met littekens.
Juist met littekens.”

We zijn geen perfect volk.
We zijn reizigers.
Liefhebbers.
Soms struikelend, soms schreeuwend,
maar altijd onderweg
naar iets dat groter is dan wijzelf.

Dus speel je lied,
met gebarsten stem.
Dans je dans,
zelfs als je schoenen versleten zijn.
Hou van mensen die je pijn doen
en vergeef jezelf
voor alles wat je dacht fout te hebben gedaan.

Het Licht zit niet in perfectie.
Het zit in echtheid.
In lef.
In leven zonder masker.
In liefde met vuile laarzen aan.