Bloemen Boodschap

 Er was een tijd dat de dag ritme had.

Dat programma’s begonnen en eindigden.
Dat je wist: nu is het kinderuurtje,
straks begint het journaal,
en daarna — rust.

Geen eindeloos scrollen.
Geen fomo.
Geen chaos.
Maar de zachte stem van een omroepster die zei:
"Wij wensen u nog een fijne avond."

En vreemd genoeg:
juist daar schuilt iets diep spiritueels in.
Een leven met blokken.
Met pauzes.
Met momenten waarop je wist: nu mag ik zitten. Nu mag ik voelen. Nu mag ik zijn.

De ziel houdt van die eenvoud.
Ze houdt van vaste ritmes,
van heilige gewoontes.
Een kop thee bij het nieuws.
Een dekentje bij een soap serie.
Een diepe zucht als het testbeeld verschijnt.

Want in die rust keert iets terug.
Iets wat we onderweg kwijt raakten:
de stilte.
Het kleine.
Het gewone dat eigenlijk heel groot is.

Misschien is spiritualiteit vandaag gewoon:
je telefoon even uitzetten.
Je eigen blokkentijd creëren.
Een moment waarop je zegt:
"Hier stopt het rennen. Hier begint het leven."

Niet als vroeger –
maar met hetzelfde hart.