Pannenkoekenbedevaart

 Pannenkoekenbedevaart

Het is weer die tijd van het jaar. De maand waarin miljoenen mensen opstaan om te vieren dat een man drie dagen dood was en daarna opstond, waarschijnlijk omdat hij merkte dat de brunch anders zonder hem zou beginnen. Waar mensen zich herinneren dat Christus ten hemel steeg, en dat herdenken door massaal de file in te duiken naar het tuincentrum, alsof de Here zelf hen persoonlijk had opgeroepen om geraniums te kopen.

Pasen, Pinksteren en Hemelvaart, een trilogie van heilige misverstanden, tegenwoordig beter bekend als ‘dat extra vrije weekend in het voorjaar’. Want niets zegt ‘de wederopstanding van Jezus’ zoals een bezoek aan de camping, waar duizenden gezinnen hun wederopstanding uit de muffe caravan van vorig jaar vieren, gewapend met een zak stokbrood en een elektrische gourmet-set.

En dan de ware climax: de jaarlijkse bedevaart naar de pannenkoekenhuizen. Want niets verbindt ons dieper met de christelijke lijdensweg dan twee uur in de rij staan voor een pannenkoek met spek, terwijl de kinderen krijsen en opa in een suikerdip verdwijnt na zijn derde ‘Heilige Drie-eenheid’ van stroop, poedersuiker en appels.

Maar laten we het eens hebben over de mensen die deze feestdagen zó heilig verklaren, terwijl ze tegelijkertijd hun kop zo diep in het zand steken dat ze fossielen van zichzelf aan het maken zijn. De trouwe gelovigen, die al eeuwenlang bejubelen wat deze dagen symboliseren, maar steevast vergeten waarop hun geloof eigenlijk is gebouwd: een boek vol bloedvergieten, martelingen en een god die blijkbaar zo onzeker was dat hij hele volkeren moest uitmoorden om zich gerespecteerd te voelen. Een geloof dat zogenaamd draait om liefde en vergeving, maar als je een paar hoofdstukken terugbladert, het eerder leest als de blauwdruk van een middeleeuwse horrorfilm.

En dan de allergrootste grap: dat hele boek, die zogenaamd ‘heilige waarheid’, is niets meer dan een verzameling oude sprookjes bijeengeraapt door mannen met baarden die vooral geïnteresseerd waren in macht, controle en het klein houden van de massa. Angst is immers de beste leidsman: als je de mensen maar genoeg bang maakt voor een denkbeeldige hel, kruipen ze vanzelf in het gareel. En tot op de dag van vandaag werkt dat trucje nog steeds, alleen heet de preek nu ‘nieuws’, de collectezak ‘belasting’ en de inquisitie ‘maatschappelijke norm’.

Maar geen zorgen, lieve gelovigen, geniet vooral van jullie extra vrije dagen. Ga vooral naar de woonboulevard en doe alsof dat iets te maken heeft met de wederopstanding van Christus. Want als er één ding is dat Jezus ons écht geleerd heeft, dan is het wel dat je na drie dagen weer op moet staan… waarschijnlijk om een nieuwe loungeset te kopen.

De goddelijke ironie van Pasen, Pinksteren en Hemelvaart is zo groot dat zelfs de heilige geest niet meer weet wat hij ervan moet denken. Want wat vieren we nou eigenlijk? De wederopstanding van Jezus, de hemelvaart van een man die zogenaamd opstond uit de dood... om vervolgens geen tijd meer te hebben voor de mensen die hem aanbidden, want er moeten pannenkoeken gegeten worden! En ja, dit alles onder het mom van ‘spirituele verdieping’ terwijl we onszelf volstoppen met stroop en die verschrikkelijke plastic paaseitjes. Want de ware boodschap is duidelijk: de ziel komt pas echt tot rust na drie uur in de rij staan bij de pannenkoekenkraam.

En om het nog een stukje mooier te maken: als we het dan toch over geschiedenis en waarheid hebben, dan zou het misschien goed zijn om te beseffen dat dit hele ‘heilige’ tijdschema waarschijnlijk ook nergens op slaat. De Bijbel koppelt de kruisiging van Jezus aan het Joodse Pesachfeest, wat afhangt van de maancyclus en dus niet standaard in april valt. Sterker nog, als je kijkt naar de weersomstandigheden en landbouwseizoenen zoals beschreven in de Bijbel, is het waarschijnlijker dat Jezus in een compleet andere periode werd gekruisigd, herfst of winter.

Dus terwijl de vrome massa dit jaar weer vol overgave hun heilige dagen viert, blijft één ding zeker: de enige constante factor in al deze eeuwenoude tradities is niet de waarheid, niet de spiritualiteit, maar de eindeloze herhaling van commercie, onwetendheid en vooral... een flinke stapel pannenkoeken na een dagje woonboulevardbedevaart.

"Het geloof is als een pannenkoek: je kunt er eindeloos over praten, maar het blijft toch vooral een platte, vette belofte om, om te lachen"

Ik respecteer jouw pad, jouw zoektocht, jouw geloof…
Iedereen mag vinden wat hem of haar in de ziel beweegt.
Als schrijver omarm ik mijn vrijheid…
Om eerlijk en open te spreken, zonder angst of gehechtheid.

Veroordelingen zullen komen, dat is een bekend lied,
Woorden hebben kracht, en vaak een scherpe snede.
Laat me schrijven, zonder vrees voor het oordeel,
Mijn waarheid is mijn pen, mijn vrijheid mijn perkament.